و قسمتى چهارم از اين خطبه در بيان كيفيت و چگونگى آسمان است ( در تعقيب وصف قدرت و توانائى خداوند متعال در باب آفريدن اشياء ، چگونگى آفرينش آسمان را « كه از مخلوقات شگفت آور و دلالت بر عظمت قدرت او دارد » بيان مى فرمايد ) : ( 23 ) و راههاى گشاده آسمان را بى آنكه ( به چيزى ) آويخته باشد منظّم و برقرار نمود ، شكافهاى وسيعش را بهم پيوست ، و ميان آن و مانندهايش را بهم ربط داد ( كرات معلقّهء در جوّ را بوسيلهء قوهّء جاذبه و دافعه‌اى كه در آنها ايجاد فرموده ملازم هم گردانيده ) و براى فرود آيندگان به فرمان او ( ملائكه‌اى كه حملهء رحمت هستند ) و بالا روندگانى ( ملائكه‌اى ) كه رفتار و كردار بندگان او را ضبط كرده ( مى نويسند ) دشوارى ( راه آمد و رفتن ) آن را ( براى آنها ) سهل و آسان قرار داد ، ( 24 ) و چون آسمان دود و بخار بود فرمان داد تا قطعات آن كه با هم فاصلهء بسيار داشتند بهم پيوسته و گرد آمدند ( چنان كه در قرآن كريم س 41 ى 11 مى فرمايد : ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً ، قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ ى 12 فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَ أَوْحى فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها ، وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ، ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ يعنى پس از آنكه كوههاى بزرگ را به روى زمين آفريد حكمت و مصلحتش بر آفريدن آسمان قرار گرفت در حالتى كه دود و